شمارهٔ ۴۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آوخ که بی‌دوست جهان برایم ناخوش و ناگوار است / شب و روز مانند بیمار به رو (دمر) افتاده‌ام به آتش عشق می‌سوزم که هر روز سی برابر می‌شود / هم‌نشین من درد است و اندوه تیمارگر من امیر می‌گوید: هر کس که بی‌یار گذران نماید، / پندار که او در گیتی، هیچ کاری انجام نداده است نخجیری که یک‌بار در دشت لار چراکند (بچرد) / یاور دارم که آن شکار به ناچار کشته می‌شود