شمارهٔ ۴۳ امیر پازواری
نیشْتِمِهْ سَنْگِ سَرْ، دیمْ هٰاکِرْدْمِهْ بِهْ روُبارْ
دِلْ‌رِهْ گِتْمِهْ کوئه ته نازنینْ یٰارْ؟
چِشْ‌رِهْ گِتْمِهْ که بِوارْ زاریِ زارْ
ته یارِ دییِنْ بُونِهْ هَر سالْ یکی وارْ
یارْ تُو شِهْ (شی) رقیبْ داروُنِواشْ دلْازٰارْ
هَرْ یارْ کهْ رقیبْ دارِهْ نَووُ وِرِهْ عٰارْ
مِتٰاعْ یکییِهْ دِمِشتری به بازارْ
شیرینْ بُونِهْ کٰالا به چِشْمِ خریدارْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بر سر سنگی نشسته‌ام و روی به سوی رودبار افکنده‌ام / به دل می‌گفتم: یار نازنین تو کجاست؟ به دیده می‌گفتم: زار زار اشک ببار / دیدار یار، سالی یک‌بار، میسّر می‌شود! دوستا! رقیب خود را نگاه‌دار ولی دل آزار من مباش / زیرا هر بار که رقیب داشته باشد، ننگ و عار نیست کالا یکی و دو مشتری در بازار باشد / آن کالا به چشم خریدار شیرین و پربها می‌شود