شمارهٔ ۴۸ امیر پازواری
دِ تُرک و دِ جٰادوُ، دِبلابَوی مَسْ
دِ اَرْدَرْ منی راهِهْ کَمینِهْ مه قَسْ
تیر وُ پرَ و پیکانْ، هِپِرازنّی شَسْ
تُرکْ مَسّْ و کَمونْ دِنی اَدی تُرکِ دَسْ
تُرکِ مسّه، چاچی به دَسْ اینه مَهْ قَسْ
نٰاوُک به شَسْ خَنْجِرْ هٰاوِسَهْ مه قَسْ پیوَسْ
مسِّ مسّه، تَرکِشْ دَوِسْ اینه هووَسْ
حَیْرونْمِهْ که مِنْ زِندهْ دَربُورِمْ ته دَسْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دو ترک و دو جادو و دو بلا (مست هستند) / دو اژدر بر سر راه به قصد جانم کمین کردهاند تیر و پرّ و پیکان را با شست دست خود به سویم رها کردی / ترک مست است و تو باز هم کمان به دست او میدهی ترک مست است و کمان چاچی در دست به قصد جان من میآید / ناوک تیر به شست، خنجر بسته به نیت جان من پیوسته (پرداخته) چشمان دلدار مست و مخمور است، ترکش بسته به هوس جان من میآید / در شگفتم که بتوانمای یار از دست تو زنده بمانم (جان بدر ببرم)