شمارهٔ ۵۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

نام تو زندگی بخش و بوسه‌ات نبات است / چهره‌ات بهار شاداب و آغوشت پائیز (پُربار) است رخسار تو نقره‌ی پاک و طلای بیغش است / ماهی هستم، به دام تو افتادم، به کنارم بکش روزی که مردم، تابوت مرا به سرای خود ببر / و چادر سیاه خود را بر سر تا پای کفنم بپوشان آن‌گاه که تابوتم را به سرای خودآوردی، کفن را از روی من کنار بزن و سپس چارقد خود را به روی من بپوشان و از زیر آن، دو… به من عطا کن، تا چنانچه دوزخی شوم بلکه در پناه آن دو…، آتش سوزان و دردناک آن در من اثر نکند.