شمارهٔ ۱۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: با این‌که جهان پهلوان هستم / از این بیش به خوبان آزمندی ندارم (امید ندارم) خوبان را به کردی مثل و مانند می‌گویند (می کنند) / باز هم مرد کنار کومه‌ام و خانه و خصلت خود را داشته‌ام امروز در گذرگاه، شاه خوبان (زیبایان) را دیدم / دلم را ربود، تنم آرام نمی‌گیرد سه هفته است که به کار خود سر و سامان دادم / وقت آن است که عشق، آن‌را به پایان ببرد (عشق را به پایان ببرد) اکنون من به پیش تو گرفتار شده‌ام / و برای تو است که دست به دامان شاه شده‌ام