شمارهٔ ۱۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دیرگاهی است که چهره‌ی تو را شناختم / دیدار چشم و چهره‌ی تو آرزویم بود (است) اکنون که به چهره‌ی تو نگریستم / ستایش چهره‌ی تو افزون شده است مردم را فروگذار کردم بدین چشم و چهره‌ی تو / و به شکر افشاندن و… در شب سیاه به زیر گوش تو آرمیدن / امیرا! شاد باش از میوه‌ی تازه چیدن باز تو کار مرا زار کردی / و اشک چشمم را بر زمین ریختی