شمارهٔ ۶ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ آرٰامِ دِلْ، دیده‌یِ نُورْ
شٰایِسْتُوئِهْ تِهْ خِدْمِتْ‌رِهْ هُورْ کِنِهْ، هُورْ
خُلْقِ خِشْ وُ نٰازِکْ بَدِنی، چیرِهْ حُورْ
سیمینْ ذَقِنْ وُ کُوکْ مِجِنْ، دیدِه‌یِ نُورْ
تِنِهْ نَدیینْ، اَنْدی کِهْ دٰارْمِهْ آزوُرْ
رَوزِ مَحْشَرْ، مِرْدِهْ کِنِهْ نٰالِه‌یِ صُورْ
بٰالٰا بِلِنْ، گیسُوکَمِنْ، مٰارُو پِرْ حُورْ
چِشْمِ بَدْ تِرِهْ یٰارَبْ بَمُونِّهْ بِهْ دُورْ
اَرْ کُفْرْ نَوْوِهْ، اُونْکِهْ مُوسیٰ بَدییِهْ طُورْ
مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ نِسْبِتْ کِرْدِمِهْ بِهْ اُونْ نُورْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید:ای آرام دل و‌ای نور دیده! / شایسته است که خورشید تو را خدمت کند، خورشید خوش خوی نازک بدن و حور چهره‌ای / سیمین ذقن و کبک‌رفتار و نور دیده‌ای برای ندیدن تو، آن‌قدر در رنج و آزارم / چنان‌که روز رستاخیز، مرده ناله‌ی صور کند ای بالابلند، گیسوکمند و‌ای که پدر و مادرت مانند حورند! / الهی چشم بد از تو دور بماناد! اگر کفر نباشد، آن‌که موسی به کوه طور دید /ای جان من! تو را بدان نور نسبت می‌دادم