شمارهٔ ۳ امیر پازواری
چیوٰا (چیبُو) کِهْ مِنْ بَوْوِّمْ تِهْ نُو خُونِه‌یِ دَرْ؟
تٰا تُو دَرْ بِئی، تَکْیِهْ کِنی بِهْ مِهْ وَرْ
چیوٰا (چیبو) کِهْ مِنْ بَوْوِّمْ تِهْ گِلُونِه‌یِ زَرْ؟
دٰایِمْ خِت وُ خُو کِرْدْ بُومْ دِ وٰارِنْگِ وَرْ؟
دُوسُتْ یُوسِفِ چیرِهْ، یُوسِفْ تُومْ هَمْ خِجیر تِرْ
خُوونِهْ خِجیرْبُو، خٰاکْ بِهْ خِجیریِ سَرْ
اَیْ وٰاکِهْ گِذِرْ کِنّی بِهْ آمِلِ شَهْرْ
پَیْغُومْ بَوِرْ بِهْ یٰارْ، بی بَفٰا، دِلْ آزَرْ!
تِهْ بَنْدوُ مِهْ تٰا گِذِرْ بِهْ کُوهْ کِنِمْ سَرْ
تِهْ رَهیمِهْ تٰا مِرْغْ بِهْ دِرْبُو شَنِّهْ پَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
چه می‌شود که در خانه نوساز تو شوم / تا تو بیرون بیایی و به برم تکیه کنی؟ چه می‌شود که من گلوبند زرّین تو شوم، / و همواره در کنار دو پستان تو، خفت و خواب کنم؟ دوستم یوسف چهره است، از یوسف هم زیباتر است / خوی باید زیبا باشد، خاک بر سر زیبایی ای باد که از شهر آمل می‌گذری / پیام مرا برای یار بی‌وفای دل‌آزار ببر! بنده‌ی تو هستم تا به ا وج کوه سیر می‌کنم / رهی تو هستم تا آن‌گاه که مرغ به دریا پر ریزد