شمارهٔ ۵ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ: بٰالٰا بِلِنْ، چیرِ خُورنیرْ
سیاَحْسَنْ بِهْ اُونْ مٰارْ کِهْ هِدٰا تِرِهْ شیرْ
سَبْزِهْ دیمِهْ چٰادِرْ بَزِهْ سٰایِهْبُونْ شیرْ
آهُو دِهوُنِ شیرِ چَرِنْ سُنْبُلِهْ سیرْ
سِهْ سَرْ، سِهْ دِهُونْ، نِهْ زِبُونوُ یِکی میرْ
اَلّهْ نَسُوزِهْ اُونْ چِشْ، بَدییِهْ تِهْ چیرْ
بَزُویی مِرِهْ تیروُ اَیی زَنّی تیرْ
اُونْ تیرْ زَنّی کِهْ مِنْ بَوِرْزیتمْ تِهْ میرْ؟
بَخِرْدْمِهْ تِهْ چٰاچی کَمُونْ عِشْقِ تیرْ
اُنْ تیرْ تِهْ شِهْ، میرْمِهْوُ وَرْزِمِهْ تِهْ میرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر میگوید:ای بالابلند وای خورشید چهره! / بسیار آفرین بر آن مادری که تو را شیر داد سبزه دیدم که در سایهگه برج اسد چادر زده است / آهو را دیدم که در دهان اسد (قلب الاسد) سنبله را سیر میچرد سه سر، سه دهان، نه زبان و یکتا مهر (آفتاب) / الهی نسوزد آن چشمی که روی تو را دید به تیر عشقم زدی و باز هم میزنی / برای آن به تیرم میزنی که به تو مهرورزی میکنم تیر عشق از کمان چاچی (ابروان) تو خوردم / آن تیر ازآن توست، میمیرم و مهر تو را میورزم