شمارهٔ ۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بالایی به موزونی او نمی‌شناسم (نمی‌دانم) که نه دراز باشد نه کوتاه / و دست زرّین و بدن سیمین و پای بلورین باشد دهان دلبر حقّه‌ی لعل‌گون است / هرگاه که بخندد، از آن حقّه، کلوخه‌ی قند فرو می‌ریزد عاشق آرایش و اندازه‌ی پای تو هستم / [کاش] باد (نسیم) بوی تو و گل را برایم می‌آورد اگر حوری در بهشت چهره‌ی تو را به خواب می‌دید / به درگاه (آستانه‌ی) تو می‌افتاد تا جایش بدهی دولت و دارایی تو از اوج خورشید موسم بهار بالا بگیراد / آن‌چنان‌که غوّاص در دریا به صدف دست می‌یابد دندانت صدف‌آسا، چهره‌ات گُل‌گون و گوش تو دل آراست / خدای بزرگ، پشت و پناه تو باد!