شمارهٔ ۳ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ:ای پٰاکِهْ طَلْعَتْ مِهْ گُوُهِرْ!
سی سٰالْ تَنْ بِهْ خٰاکْ دَووُ، جِدٰا بووُ سَرْ،
تِنِهْ وَنْگْ مِنِهْ خٰاکِ سَرْ هُوکِشِهْ اَرْ
لَبَّیْکْ گِمِّهْ وُ خٰاکِ جِهْ (بِنْ) اِمِّهْ تِهْ وَرْ
خُوئی خِشْ و نٰازِ مِجِشْ، نَرْگِسِ تَرْ
کِهْ بُونِهْ کِهْ دُوسْتْ بییِهْ سَحَرْ دُوسْتِ وَرْ؟
دُوسْتْ خُودْفروشی کِنِّهْ شِهْ عاشِقِ وَرْ
سُنْبُلْ سی هَزٰارْ چینْ شَنِّهْ چیره‌یِ خِرْ
دَپیچِنْ نِقٰابْ، مُونْگْ چیرِهْ، چِشْم‌وُ سَرْ
تٰا آروُمْ بَووِّنْ شَمْسُ وُ قَمِرْ بِهْ اینْ دَرْ
حُوری رَوِشْ، پَری مِجِشْ، روُیِ چُونْ خِرْ
غُلُومِ هِنْدیمِهْ، بَخِری تُوشِهْ زَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید:ای گوهر پاک‌طلعت من! / اگر سال‌ها (سی سال) تنم در گور باشد و سرم از آن جدا شود، اگر بانگ و آوای تو، از سر گورم شنیده شود، / لبّیک می‌گویم و از درون خاک به‌سوی تو می‌آیم با خوی زیبا، رفتار ناز و نرگس شاداب، / کی می‌شود که دوست سحرگاه به‌سوی دوست بیاید؟ دوست برای عاشق خودنمایی و تکبّر می‌کند / سنبل زلف سی هزار چین و شکن را بر روی چهره‌ی خورشیدوش می‌افشاند «و باید» چهره‌ی مه‌سیما و چشم و سر را در نقاب بپیچند / تا خورشید و ماه، در این آستان آرام بگیرند ای حوری‌وش، پری‌رفتار و‌ای خورشید چهره / غلام هندی توام، با زر خود مرا خریدی