شمارهٔ ۱۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای دلیل و نیاز من،‌ای بنددل (دلبند) من! /‌ای نور چشم و تاج سر و‌ای خداوند من! ای جام عسل، و‌ای نقل یزدی و یکپارچه قند من / نمی‌دانم به چه نیرنگ و هنری تو را به‌سوی خود بکشم (بیاورم) آهو در دشت ختا آرام و نشخوارکنان و مستانه گام می‌زد / و به‌زیر سم خود، سنبل را می‌سایید، می‌سایید کمان چاچی را به‌دست گرفته‌ای، تیر خدنگ را رها مکن / شکار تو منم، تیرخورده، نالان و نالانم چشم تو را می‌دیدم و از هوش می‌رفتم، ابرو ترش مکن (به‌هم مزن) / بی‌حس می‌شدم که در بدن تو، دو بادرنگ را می‌دیدم ای آهوگردن‌! کمند زلف را به پای من بیفکن (بیاویز) / لب تو نبات و پُربار از شکر است