شمارهٔ ۱۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

مترس، ملرز و مهر مورز‌ای نور چشم من! / مانند چهارپا مرا به چهار تنگ (تسمه) بکش و ببر بفروش تو را در برگ‌گل می‌پیچم که بوی از آن بیرون نرود / آن‌گونه نگه‌داری می‌کنم که آهو مشک را به دم خود نگاه می‌دارد تو دوست زیبای منی و خوی تو زیباست / هر دو گوشه‌ی چشم تو نرگسین است گویا اشک چشمانم به روی (به‌سوی) او ریخته (روان شده) باشد / نمی‌دانم که کِیْ به من التفات خواهی کرد؟ نمی‌بایست روز نخست مهر بر وجودم می‌کاشتی / کنون با این کاشتن،‌ای نور دیده مرا از دست مده کسان بسیار در این شهر از دست من در آشوبند / من همه را از دست هشته و دست به دامن تو زده‌ام