شمارهٔ ۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: مانند مادر، عاشق چهره‌ی تو هستم / آن‌که همواره، در گهواره نوازشت می‌کرد و شیرت می‌داد بسیار کس از پیر و جوان به تو مهر می‌ورزند / امّا کسی مانند من برای مهرورزی به تو نیست ای خورشید چهره! گلوله‌ی برف را به دستت مگیر / تا دست تو نچاید و آستینت تر نشود ای ماه چهره! به تن خسته‌ی من گلوله‌ی برف مزن / کُشتی مرا،‌ای خمارین چشم! توقف کن (بس کن) نمی‌گویم کار تو کاشتن مهر نیست / پُل به دریا می‌زنی، بنیانه‌اش را بزرگ برگزین مرا بکش ولی از دیگری دست بردار / من زنده باشم و تو به دیگری مهر بورزی؟ عاشقم چون مام بر رویت چنین گوید امیر: آن‌که در مهد اندرونت با نوازش داد شیر مهر تو ورزند کس بسیار از برنا و پیر نیست امّا، هم‌چون من یاری به مهر تو اسیر مهر تابانم! گلوله برف بر دستت مگیر تا نچاید دست‌ها و آستینت نم پذیر ماه چهرا! بر تن ریشم مزن با برف، تیر دور بادت چشم بد، کشتی مرا‌ای دلپذیر من نمی‌گویم که کارت نیست کشت بذر مهر پل به دریا می‌زنی، شالوده را گسترده گیر یا بکُش ایندوست را یا دست زان دیگر بدار زنده چون مانم چو ورزی مهر با غیر امیر؟