شمارهٔ ۲۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: جهان را به یک جو فروختم / شب‌های دراز، سنگ را بالش خود می‌کردم آدمی مانند گندم و فلک چون آسیاب است / یک‌باره می‌بینی که سنگ بر سنگ می‌ساید نه کسی را دارم که به نزد تو آمد و رفت کند / و نه کسی را دارم که رازم را به تو بگوید (نجوا کند) شکار زخم‌خورده‌ی تو بودم که به تیرم زده بودی / به سروقت شکار نیامدی، می‌گفتی که گاو است (لمیده) دور سرای یار را دیوار می‌کردم که خار نروید / زیرا ناز می‌کرد که «خار به پای من می‌خلد» (به پایم می‌رود) گام در دیده‌ی من بنه و بیا / خار را دور می‌کنم که درد به پای تو اصابت نکند