شمارهٔ ۲۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

رقیب راه دوست را زده (بسته) وای وای / نمی‌دانم به راه چین رفته یا به راه ختا (خطا) آن‌که مرهم دل زخمین مرا می‌داد (مرهم‌بخش دل زخم دیده‌ام بود) / وای وای دوستم را سیر ندیده‌ام، دور می‌شود. بامدادان که خورشید از راه دور می‌تابد / به عراق، خراسان تا خطّه‌ی فرات آن‌قدر که دشت ختا را تعریف می‌کردم / دوستم با دو کمند گیسوی خود به تیرم زد (می‌زند) دو کمند گیسوی دوست، مانند افعیِ سیاه است / یا اژدر است که به‌سوی من نفس (تنوره) می‌کشد یا آهوست یا نافه‌ی مشک ختایی است / یا چشمه‌ی خضر نبی است که ظلمات (تیره) می‌نماید