شمارهٔ ۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ایستاده بودم و با دل تنگ خود خون می‌خوردم / می‌ترسیدم که خروس هنگام «بانگ خروس» را آواز دهد ای خورشید چهره! بر سر گورم بیا / موی سر خود را مکن، سنگ بر سینه مزن! چنان آوازم ده که دشمن بانگ تو را نشنود / تا در آن تنگ‌نای گور، دل من تنگ نشود در غربت افتادم و دل من تنگ شد / حسرتا که آن داغ فراق را از دست داده‌ام اشکی که از دیده‌ام بدین رنگ (خونین) فرو می‌ریزد / برای آن می‌ریزد که او هم‌رنگ و انیس من نشد تا مشتی آب در ته دریا باقی بماند / هرگز (حاشا) که دولت کسی به تنگ اسب تو نرسد دوستانت به گیتی گُل‌بانگ شادی سر دهند / و بر سر دشمنانت هزار سنگ بنهم