شمارهٔ ۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: آهو را در حال رمیدن می‌دیدم / که دو زلف را بر روی دوگل خود با چین و شکن فروهشته دو نرگس شاداب، انباشته از خمار و مستی است / بیاا تا دو بوسه بر آن زنم که از اندوهم بکاهد. ای چنگ‌زن! چقدر تار چنگ (ساز) را به زیر و بم می‌نوازی؟ / باید به چشمان خمارین تو سرمه بکشم ای دوست الف اندام! به غم تو مرده بودم / مگر مانند اژدها مرا به دم خود کشیدی؟ خوشخوی و ناز روش، به من خو گرفته بود / [می‌گویم] مرا به روش خود بخوان تا به منش تو رفتار کنم دیده‌ی من برای حرمان و آرزوی تو، اشکین شده، اشکین / تا نفسم برمی‌آید، جور و رنج تو را برمی‌تابم تا خورشید به کیهان می‌تابد و در دریا نم آبی هست، / هیچ از دوستی من و تو کم نمی‌شود.