شمارهٔ ۱۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

مانند لیلی از بهانه‌ی تو نشان و معیاری می‌گرفتم / من در روز آن رنج را می‌کشم که مجنون در سال می‌کشید اشک خونین بر روی زردم نقاب سرخ می‌کشید / تا عشق من فاش نشود و کسی از حالم آگاه نشود چین زلف، کان مشک یا خطّ دال است؟ / یا سنبل است که بر گل سرخ سایه افکنده است؟ مرغ دل گرفتار دام زلف و دانه‌ی خال نشود / زیرا این راهزن با دارایی خود بسی سرها ربوده ارزش خال تو برابر خراج شش ساله‌ی ترکستان است / و گیسوی تو برابر خراج هفت ساله‌ی هندوستان است آن چشمه‌ی ظلمات که خضر در آن‌هنگام از آب آن نوشید / آن آب را تو در فرورفتگی زنخدان خود داری آن خورشید که سال به سال به زیبایی حرکت می‌کرد / چهره‌ی تو را که دید، حالت خود را از دست داد اگر مرغ در هوا پر و بال بجنباند / می‌ترسد که پر و بالش به دام تو افتد