شمارهٔ ۱۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خورشید چهره‌ی تو را دید و به جهان تابید / خورشید و مامه به دام تو افتادند و گم شدند خورشید و ماه به گیتی می‌آمدند و می‌رفتند / (طلوع و غروب می‌کردند) نیارد کس که جای تو را یابد و نتوانند نشانی تو را گفتن حوری و پری همگان به درگاه تو می‌آمدند / خال مشکین را بر سر گلاب، نشان نهاده‌اند زر و سیم را با گردن سپید تو می‌آزمودند / کسی ماننده‌ی تو نیست که از او نشانی بگویند نقره و زر را به گردن تو افکندند / هر کس چهره‌ی تو را دید مات و مبهوت شد چهره‌ی تو مانند خورشید به هنگام سر برآوردن است / مشکی به در خانه‌ی تو پاشیده شد که عطر می‌پراکند باز نام گوهر را بر سر زبان‌ها انداختند / و باز ناوک تیر را بر دل من نشانه رفتند مردم شهر از خود سخن بسیار می‌گویند / مرا به حال مرگم بگذارند و بروند