شمارهٔ ۱۳ امیر پازواری
منْ صیدِ تنه دامِ پیچونْ بَووئمْ
اسیرِ گیسویِ پَریشونْ بَووئمْ
هندویِ تنه خالِ مییُون بَووئمْ
دیوانه‌یِ خالِ دل‌نشُونْ بَووئمْ
لیلیِ حُسنْ وٰاسرْ مجنونْ بَووئمْ
دامنگیرِ پاکیزهْ دامُونْ بَووئمْ
مُلازم ته مُلازمُونْ بَووئمْ
کمینهْ گدایِ آسْتونْ بَووئمْ
من عاشِق تِه بُویِ دهونْ بَووئمْ
طوطیِ تنه شَکِرستُون بَووئمْ
شیدایِ تنه سَرْوَروُون بَووئمْ
ته گُلْخَنِ آتشْ جهْ بیرون بَووئمْ
من واله‌یِ تاقِ اَبرونْ بَووئمْ
نثارِ مرْواریِ غَلْتُونْ بَووئمْ
خاکِ دَر وُ دست‌گیرِ دامُونْ بَووئمْ
کَفنْ سَرْ هائیتْ ته وَرْ مجنونْ بَووئمْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
من شکار دام پیچان تو شوم گرفتار گیسوی پریشان تو شوم ۲٫ پاسبان خال و میان تو شوم دیوانه‌ی خال دل‌نشین تو شوم ۳٫ مجنون زیبایی تو لیلی‌وش شوم دامن‌گیر پاکیزه دامان شوم ۴٫ نوکر نوکران تو شوم کم‌ترین گدای آستان تو شوم ۵٫ من عاشق بوی دهان تو شوم طوطی شکرستان تو شوم ۶٫ واله و شیدای سرو روان تو شوم از آتش گلخن عشق تو رها شوم ۷٫ من واله‌ی خم ابروان تو شوم نثار مروارید غلتان تو شوم ۸٫ خاک در و دست‌گیر دامان تو شوم از کفن سر برآورده مجنون تو شوم