شمارهٔ ۲۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

زلف هندو، آتش‌پرست یا زنّار است؟ / یا طرّه‌ی مشکین به گرد چهره‌ی توست؟ [زلف تو] شب‌قدر است، یا رنگ شب ماه تار است؟ / یا اژدهاست که هر دم گذارش به سوی دشت لار است؟ اگر به بهشتم ببرند، بی‌تو برایم آتشین است / اگر به دوزخم ببرند، چون تو را دارم، برایم نیکوست لب تو چون یاقوت و برابر خروار قند است / اگر تو را نگاه کنم، زمستان من مانند بهار است روبنده بسته، آفت روزگار من است / دلبرا، زیبایی تو در همه جای شهر آشکار و مشهور است لیلی‌منش، حوری‌روش، خون‌کار من است / دو زلف اژدهاوش، آدمی را می‌دَرَد طره‌ی مشکین بر برگ نقره‌گون چهره‌اش هویداست / یا چون سنبل است که در دشت ختا روییده است (دشت ختا را انباشت) یا صفحه‌ی گُل، طرح مشک تاتار است / یا در سرزمین چین، لشگر زنگبار است