شمارهٔ ۲۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در آن هنگام که خدا بساط هستی تو را می‌گسترد / از هشت بهشت گل آورد برای آب زندگانی تو فرشته در آسمان برین برای تو این دعا را می‌کند: / خدایا به چشمان خمارین تو خطا و سهوی نرسد اگر ذرّه‌ای از خوبی و زیبایی تو را به جهان بپاشند / در جهان کسی را همتای تو نمی‌بینم زلیخا و یوسف نوکرند و تو آقایی / من چه کسی هستم که جانم را فدای تو نکنم؟ چه روز خوشی بود که همپای تو می‌گشتم / و گل پامچال را به زلف تو می‌افشاندم (نثار می‌کردم) رفتم که مهره‌های نرد و شترنگ برای تو بچینم / اکنون می‌گویی برچین (جمع کن) که شاه تو مات است همواره می‌گفتی داروی درد تو می‌شوم / و جانی که دارم آن‌رابه‌زیر پای تو می‌افکنم امیر پای‌بند درد و دوای تو بود (شود) /‌ای کژبین، سینه‌ی (دل) من برای [بی‌مهری] تو سوخته است