شمارهٔ ۲۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دو گونه‌ی تو مانند خورشید و ماه درخشیدند / زلف تو بر نافه‌ی مشک ختا، خط خطا کشیده است من برای تو می‌گذرانم (حرکت می‌کنم) و تنم برایت کاسته است / جان هزاران عاشق فدای زلف تو باد! ای ماهوش خورشید سان، دلم برای تو سوخت / آب لب زمزم تو به جان حیات می‌بخشد تنها نه همین من هستم که جان را فدای تو می‌کنم / بله ده‌ها عاشق جان خود را به زیر پای تو ریخته‌اند دوستم دیروز با من سر جنگ داشت و امروز نوازشم می‌کند / یارب! که به گیتی غم و درد بر تو مباد [ای دوست] به یک لب شکر و به لب دیگر نبات داری / من بلبل‌آسا به هزار نوا برای تو می‌نالم (زاری می‌کنم) دوست، زلف مشکین را بر سر گُلِ چهره افشاند / یا زنگی است که آن باغ گل را ربوده است من ظاهراً در شهر رسوای تو شدم / خدایا، به سر تا پای تو درد نبینم