شمارهٔ ۲۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دوستم دو تار مو از کمند گیسویش به من داد / می‌گفت این تار کبود را طوق گردن خود کن هر سگ که به شهر تو رسیده باشد، / (توبره) در گردنش کن تا نگذاری که برود سلسله‌ی موی مشکین تو را پر گره دیدم / خورشید و ماه، ستایش‌گوی موی تو هستند هر کس که خواهان چهره‌ی زیبای تو باشد / آتش به آن دلش افتد و خاموش نشود تا هنگامی که رشته‌ی جان من برای وصال در کشاکش باشد / آتش عشق در دل من زبانه می‌کشد (خواهد کشید) خواهش من از تو دو بوسه است / به سرت سوگند به من «نه» مگو، «آری» بگو که خوشایند است می‌گفتم‌ای ماه نو! برای تو همتایی بیابم / [تنها] آن یوسف چهره‌ای که می‌گویند، در این شهر تو هستی اگر به‌مدت صد سال کسی وصف و ثنای تو را بگوید / آن تعریف کردن برابر یک تار موی تو، راست نمی‌نماید