شمارهٔ ۳۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای گل چمن! تو تاج شکوفه‌ی من بودی / [هنوز] ناشکفته، تاراجِ دست کسان بودی گردن تو به سفیدی مانند عاج است / مانند مرغ کشته شده، گل رویت به خون آراسته و رنگین است چهره‌ی دوست خورشیدآسا و شیرین‌مزاج است / ماه رخسارگان و کُلاله‌اش مشکین است دوست، صفت ستاره‌ی زهره داشت که تاراج وی بود / خسوف گرفته بود، مانند شفق، خون در آن روان بود آن‌گاه که سایه‌اش، تاج سر خورشید بود، بوسه‌ی هر سوی رخساره‌ی دوست، برابر باژ و خراج گیتی بود شمر ذوالجوشن که حجّاج یکی از نسل‌هایش بود، / دین‌داران را کشت و چه چیزی چاره‌ی این‌کار بود؟ آن‌گوهر پنهان که از وی رواج داشت / شربت برای مزاج مردمان عاشق بود بدنش مانند بلور و عاج پیل سپید بود / صد حیف و هزار حیف که آماج تیر بود