شمارهٔ ۱۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بهار فرا رسید و شب و روز خرّم شد / چهره‌ی تو در شب نیز جهان را تابان کرد هندو به ختا یک رویه (یک‌باره) صف کشیده است / شیر نر، در خیل آهو خوش‌بخت نیست ای سر و جان و دل من! و‌ای نور چشم من! من که یک‌دم تاب دوری تو را ندارم هر گاه که از خانه‌ی خود بیرون آیی / چنان است که ماه نو از برآمدن‌گاه خود سر برون آورد لشگر بهمن ماه با تابش نور زیبای خورشید شکست خورد / برف لارستان فریاد کشید (یورش آورد) و کوه گُل‌گون شد ماهی سیم، دریا را فروهشته و به رودخانه آمد /‌ای باد پگاهی، چگونه جهان را رنگ‌آمیزی می‌کنی تو؟ غنچه‌ی گل، بوی تو را می‌پراکند / آن بو نشانه و از آنِ چاه زنخدان تو است لذت بوی زلف عنبرآسای تو از آنِ کیست؟ / امیر می‌گوید: دیده‌ی من بسی جویبار، جاری می‌کند باید روزی دل خود را با کارد پاره سازم / تا از هر دو پهلو خون به دریا روان شود به من و پیش روی من سرزنشم می‌کنی / سرکشان بسیار عاقبت به روی درافتند میرشکار در نمی‌آید، پس چه کسی (کی) به شکار می‌رود؟ / کی کوچ می‌کنند و توقف می‌کنند و می‌سوزند و روشن می‌شوند؟ اگر ایزد یاری کند، دوباره پر درآوریم / آشکارا به کام دل خویش، یک‌بار دیگر روی آوریم (به یک‌باره روی می‌آوریم) ای آرام تن و جان و دل و‌ای نور چشم من! – یک آن که من تاب دوری تو را ندارم هر گاه که از خانه‌ی خود بیرون می‌آیی / با آمدن تو چنان است که خورشید صبح‌گاه بدمد (طلوع کند)