شمارهٔ ۱۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دلی دارم که از درد کبود و سیاه چون زغال است / که عشق تو بر آن چنان پیچیده که به جایی نمی‌روم بدان‌گونه در شهر به جفای تو مبتلا هستم / که باز هم تو مرا، برای زندگیم نمی‌خواهی چقدر برای بی‌وفایی تو آه بکشم؟ / چقدر از دیده خون بریزم آن‌گونه که سزاوار است؟ دوست برای آمدن به کنار امیر آن همه ناز دارد / به این‌که «مرا برای توقف (ماندن) در آن‌جا شرم می‌آید» کدام بی‌دین است که بد مرا به گوش تو رسانده؟ / کدام بدی را از من دیدی که دیدار نمی‌نمایی! با چه کسی سر و کار پیدا کردی که نیامدی / و دل‌گرمی تو با من آن‌چنان به سردی گرایید؟ نمی‌دانم،‌ای دوست چرا از من ناخشنودی / که دل مرا بردی ولی دل به دیگری دادی؟ مهرورزی دل تو با من چنان می‌کند / که «از کرده‌ی خود در برابر من شرمنده ایستاده‌ای؟» دوری تو برایم سهل و آسان می‌نماید / اما عشق تو مرا زار می‌کشد، درمانی بکن چه می‌دانستم که کار عشق من به این جا می‌رسد / (بنابراین) فراق تو هر چه با من بکند سزای من است فرورفتگی چانه‌ی تو تراوش نهر بهشت می‌کند / بخشش (داده‌ی) دست تو را اگر مرده بخورد، زنده می‌شود جان من به دست توست و تو خدای منی / که بی‌تو زندگی برایم بایسته نیست (نمی‌باید)