شمارهٔ ۱۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

با این همه کسان که روزی دل بستی، / دوستی می‌باید که دلش برایم بسوزد ای چشم! از وضع شب و روزم نمی‌پرسی؟ / تا چند اشک می‌ریزی که تمام دل و جانم را می‌سوزانی هر روزه که آشکار می‌شوی به من ستم روا می‌داری / تا این سوخته دل، روزی با تو شود (به‌سوی تو میل کند) تو هر روز نام مرا بر زبان میاور (مگیر) / چون نام من آتشین است و زبان تو را می‌سوزاند چشمانم اگر روزی چهره‌ی تو را نبینند / با من سرپیچی می‌کنند، تا تمام وجودم بسوزد عشق تو آن‌چنان در دلم می‌افروزد / که اگر آتش التهاب من به دوزخ درافتد، آن‌را می‌سوزاند شب و روزی نرسید، چشم من، / که اشک نریزد و دل و جانم را نسوزاند تو هر روز نام مرا بر زبان بیاور / مترس، نامم آتشین نیست که زبان تو را بسوزاند امیر گرفتار لب لعل و بوی خوش تو شده است / زلف تو شب و رخِ تو شفق و چهره‌ی تو ستاره‌گون است جلوه‌گری دوست چنان است که تاووس از او می‌آموزد / زنگی از چهره‌ی آتشین تو، آتش گرفته می‌سوزد صد سال است که وجود من به آتش عشق می‌سوزد / امروزه دوست به من مهرورزی می‌آموزاند ای خوروش، از درد و داغ من چیزی نمی‌پرسی / دل من می‌سوزد ولی دامن تو نمی‌سوزد