شمارهٔ ۱۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

هزاران پیچ و شکن زلف تو بر روی سیمای تو که بسیار «نادعلی» بر آن کنده شده (آبله‌گون تو) فرو افتاده است. اگر اثر آبله بر روی تو نبود / شیروان و شماخی را به کابین تو می‌نوشتم اگر یک‌دانه (یک تخم) در مازندران به من بدهند / آن خال (دانه) را که به چهره‌ی توست برمی‌گزینم سایه‌ی سنبل زلف، بر سیمای سیم‌فام تو افتاد / ابرو، خط مشکی بر روی چهره‌ی تو کشیده است آن حلقه‌ی کمند توست یا خط جیم است / یا در باغ گل، گشت می‌کند یا بر روی تو؟ یا موی تو سنبل است به خط گلالک مشکین / دهان تو مانند پسته خندان و یا حلقه‌ی «میم» است؟ روی تو مانند دو غنچه‌ی گل سرخ است / یا ایزد با دست خود روی تو را نقش (رسم) کرد دوست هر دم مرا با گوشه‌ی چشم کشته است / اگر نگاهش کنم، با ناز و غمزه، روی خود را می‌پوشاند (برمی‌گرداند) دو ترک، دو یاغی، دو جیم یا میم است؟ / دو ابرو، دو کمان است یا هلال ماه یا دو نیمه‌ی ماه است؟ دهان حقه‌ی شربت، لعل یا سیم است / یا غنچه و یا پسته‌ی به دو نیم شده است؟ (یا پسته خندان است؟) هنوز گلالک مشکین به بناگوش نیفتاده است / هنوز خورشید و ماه به‌روی تو شرم‌سارند از پیش‌تر، هزار دل را با روی سیمین خود سیاه کرده‌ای / زمانه به کرده‌ی تو، تو را روبرو می‌سازد (برملا می‌سازد) بامداد دست و بازوی سیمین را آشکار کردی / تو سر زیبا و روی ماهوش خود را می‌شویی به جای گل مرو، رویت چون گل نمی‌شود (به گلزار مرو، گل چون رویت نمی‌شود) / گل را به روی خود مریز، که اثر آن در چهره‌ات برجای نماند آن زلف است که یار بر روی سیمین افشانده / یا زنگی است که از ترک بیم دارد؟ یا دل بیژن است که بر چهره‌ات پهن کرده‌ای / یا رسن است که برای کشتن من به سویم آورده‌ای؟ تن تو سپید، لبت شکرین و روی تو ماهوش است / ابرو و چشم خمارین و زنخ تو سیمین است روی تو مانند گل، خورشید و ماه است / جهان به نیم کمند گیسوی تو نمی‌ارزد