سرا پا آتشم رهی معیری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به شدت از وجود آتش درون خود سخن می‌گوید. او آتش را نماد عشق و شور و احساسات شدید می‌داند که به او گرما و انرژی می‌دهد. می‌گوید که این آتش حتی با وجود آب و خاک نیز آمیخته نیست و او تنها آتشی است که نمی‌تواند خاموش شود. شاعر حتی در شب‌ها نیز با وجود اینکه شمع وجودش لرزان است، همچنان آتشین باقی می‌ماند. همچنین او به اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای از آتش درونش اشاره می‌کند و می‌پرسد که این همه گرمی و شور از کجا می‌آید، آیا از عشق است یا چیزی دیگر؟ در نهایت، او به سفر به سوی خواجه شیراز اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که سراسر او آتش است.