بوسه نسیم رهی معیری

رهی معیری / غزلها - جلد سوم / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

همراه خود نسیم صبا می‌برد مرا

یا رب چو بوی گل به کجا می‌برد مرا؟

سوی دیار صبح رود کاروان شب

باد فنا به ملک بقا می‌برد مرا

با بال شوق ذره به خورشید می‌رسد

پرواز دل به سوی خدا می‌برد مرا

گفتم که بوی عشق که را می‌برد ز خویش؟

مستانه گفت دل که مرا می‌برد مرا

برگ خزان رسیده بی‌طاقتم رهی

یک بوسه نسیم ز جا می‌برد مرا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و دلنشینی احساسات خود اشاره می‌کند. او از نسیم صبا می‌گوید که او را به مکان‌های زیبا هدایت می‌کند، شبی که به صبح می‌انجامد و بادی که او را از دنیای فانی به دنیای باقی می‌برد. با شوق و اشتیاق به سوی خدای خود پرواز می‌کند و به عشق و تسلط آن اشاره دارد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با رسیدن به پاییز، دلش به شدت دلتنگی می‌کند و تنها یک بوسه از باد می‌تواند او را به وجد بیاورد. کل شعر نشان‌دهنده عشق، آرزو و جدایی است.