قطعهٔ ۳۹ - موی سپید رهی معیری
رهی معیری / چند قطعه / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
موی سپید، آیت پیری است در جهان
گوش تو از سپیدی مو شکوه‌ها شنید
لیکن سیاه‌روزی من بین که بر سرم
مویی به جا نماند که پیری کند سپید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تناسب پیری و تغییر رنگ مو اشاره دارد. موی سپید نشانه‌ای از پیری است و شاعر به گوشه‌نشینی و شکایت از پیر شدن اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که به زودی دیگر مویی بر سر نخواهد داشت تا رنگش سفید شود، که به‌نوعی نشان‌دهنده زوال و عبور از مراحل زندگی است.