شمارهٔ ۱۲ رضی‌الدین آرتیمانی
رضی‌الدین آرتیمانی / مقطعات و غزلیات ناتمام / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
هم‌آغوش که شد یارب که امشب
خجالت می‌تراود از نگاهش
ز بوی مشک من مدهوش گشتم
نهادم سر چو اندر خاک راهش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود هنگام نزدیک شدن به معشوق اشاره می‌کند. او از خجالت و شرم در برابر نگاه معشوق صحبت می‌کند و همچنین از تأثیر عطر خوشی که او را مدهوش کرده، می‌گوید. نهایتاً، شاعر سر خود را به نشانه احترام و محبت بر زمین می‌گذارد، انگار که نشانی از عشق و اطاعت از معشوق است.