شمارهٔ ۱۷ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ما خود به هلاکت خود دچاریم و از آلودگی‌های آب و خاک پاک هستیم. ما تجلی عشق و زیبایی هستیم و برای اینکه دست یکدیگر را بگیریم، به هم نزدیک می‌شویم. وقتی چشم‌هایمان را ببندیم، به خاک تبدیل می‌شویم، در حالی که روح خالص و جان پاکی داریم.