رباعی شماره ۳۹ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به توصیف عظمت و زیبایی یک پادشاه اشاره دارد که بر اسبش سوار شده و به مانند آفتابی از کوه الوند طلوع کرده است. همچنین به اشاره به تاج و تخت او و گردن سرکشانی که در معرض کمند او هستند، نشان‌دهنده قدرت و جلال اوست.