رباعی شماره ۸۹ رضی‌الدین آرتیمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات شعر به حسرت و افسوس شاعر اشاره دارد که فردی را توصیف می‌کند که از زیبایی‌ها و معانی عمیق زندگی غافل است. او به شخصی می‌گوید که فقط به ظاهر و دنیای مادی اکتفا کرده و از درک واقعی و تجلیات اسرار زندگی محروم است، مانند خرگوشی که فقط بیدار به نظر می‌رسد ولی در حقیقت، از عمیق‌ترین حقایق آگاهی ندارد.