بخش ۹۰ - معین جامی رضاقلی خان هدایت
رضاقلی خان هدایت / روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بخش 1
نسبش به سلطان سنجر سلجوقی می‌رسد. از فضلاء و حکماء و عرفا بوده. خود می‌گوید:
گر نسبتم به سنجر و سلجوق می‌کنند
هستم شهی که خواجه و مخدوم سنجرم
رباعی
بخش 5
خوی خوش تو بهشت و باغ تو بس است
تسلیم و رضا چشم و چراغ تو بس است
ور زانکه نعوذباللّه این وصف تو نیست
محرومی ازین صفات داغ تو بس است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
نسب این فرد به سلطان سنجر سلجوقی می‌رسد و او خود را جزء فضلا، حکما و عرفا می‌داند. در یکی از اشعارش اشاره می‌کند که اگر به سنجر و سلجوق نسبت داده شود، او خود را شاه می‌داند که خواجه و مخدوم سنجر است. او در یک رباعی بیان می‌کند که خلق خوش و انضباط او بهشت و منزلتی خوب است و تسلیم و رضا نسبت به او نیز کافی است. او همچنین بیان می‌کند که اگر کسی این صفات را نداشته باشد، محرومیت از این ویژگی‌ها داغ بزرگی برای اوست.