نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱۴ رودکی

رودکی سمرقندی / ابیات پراکنده / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

به نوبهاران بستای ابر گریان را

که از گریستن اوست این زمین خندان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار اشاره می‌کند و از باران‌های الرحمت‌آور و شادی‌آور سخن می‌گوید که باعث شادابی زمین می‌شود. بارش ابرها را در قالبی مثبت و مایه‌ی خندان و شادابی طبیعت توصیف می‌کند.