شمارهٔ ۱۴۶ رودکی
رودکی سمرقندی / ابیات پراکنده / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی
گردند همه جمله و بر ریش تو شاشه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، ناگهان صدایی از گوشه‌ای بلند می‌شود که همه را به حیاط می‌کشاند و به نوعی به شخصی اشاره می‌کند که به او توهین می‌شود. این ندا به نوعی کنایه به بی‌احترامی و ناامیدی نسبت به یک فرد خاص دارد.