رباعی شمارهٔ ۱۶ رودکی
رودکی سمرقندی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون کُشته ببینی‌ام، دو لب گشته فراز
از جان تهی این قالب فرسوده به آز
بر بالینم نشین و می‌گوی به ناز
«کای من، تو بکشته و پشیمان شده باز»
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شعر، گوینده به مرگ نزدیک می‌شود و از وضعیت خود ناراحت است. او به شخصی که دوستش دارد می‌گوید که در کنار او بنشیند و از زیبایی‌هایش بگوید، زیرا او با وجود اینکه در حال مرگ است، همچنان به او دلبسته است و به نوعی پشیمانی از گذشته را نیز احساس می‌کند.