نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۹ - ایضاً له ابوالفرج رونی

ابوالفرج رونی / قصاید / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

این مبارک پی بنای محکم گردون نهان

کرده شاگردیش گردون خوانده او را اوستاد

روز و شب در آفتاب و سایه اقبال و بخت

جای ابراهیم بن مسعود ابراهیم باد

مشرق میدان شاه دین فروز دین پرست

دیده بان بارگاه خسرو خسرو نژاد

تا جهان را بیخ و شاخ و برگ و بار اندر بقا

آتش گرم ست و آب سرد و خاک خشگ و باد

شاه ابراهیم نازان بر فراز آن بنا

تن درست و دل قوی و طبع راد و روح شاد

او به جاه از جم گذشته کامران بر تخت ملک

بندگان او رسیده زو به جاه کیقباد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف شخصیتی به نام ابراهیم می‌پردازد که به عنوان یک پیشوای بزرگ و برجسته معرفی شده است. او در زیر سایه آینده و بخت خوب، در میدانی قرار دارد که نماد قدرت و دین‌داری است. شاعر ابراهیم را به عنوان فردی نیکوکار و با روحیه‌ای شاد توصیف می‌کند که از نسل شاهان بزرگ و پادشاهان باستانی است و دارای ویژگی‌هایی چون تن سالم، دل قوی و طبیعت شجاعانه است. همچنین، اشاره‌هایی به تأثیر او بر جهان و دستاوردهایش در مقام رهبری وجود دارد.