شمارهٔ ۱ ابوالفرج رونی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک زن می‌پردازد که چهره‌اش شبیه نتیجه کار نکوکاران و زلفش مانند نامه گناهکاران است. غمزه‌های او آرزوهایی را می‌سازند و در حالی که طبع بیماران را تحت تأثیر قرار می‌دهند، در دل مستان و هشیاران خیره‌کننده است. او به مجلس وارد می‌شود و یارانش چادرش را کنار می‌زنند. زیبایی و شگفتی او به‌گونه‌ای است که می‌تواند رازهای میخواران را هم فاش کند.