شمارهٔ ۴۰ ابوالفرج رونی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از حال و روز خود در یک سفر صحبت می‌کند. او در جستجوی آب و آبادی به بیابان رفته و با سختی‌ها و مشکلاتی مانند کم آبی مواجه است. او به نوعی از سرگردانی و بی‌پناهی خود در میان توده‌های سیم و دلالت به قلابی بودن آن اشاره دارد و احساس تنهایی و غربت را در زندگی خویش بیان می‌کند.