بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، قوم به نصوحان می‌گویند که صحبت‌های او کافی است و اگر درست باشد، در این ده کسی وجود دارد. خداوند بر دل‌های آنها قفل زده است و هیچ‌کس نمی‌داند که آیا خالق آنها را در پیش خواهد برد یا نه. شاعر به نقاشی هستی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز تغییر نخواهد کرد، حتی اگر سنگ را صد سال به لعل تبدیل کنیم یا از خاک خواسته شود که صفات آب را بگیرد. تمامی موجودات و عناصر از آسمان تا خاک، هر کدام سرنوشت و ویژگی خاص خود را دارند و هیچ یک نمی‌توانند از مسیر خود خارج شوند.