بخش ۱۳۵ - مکرر کردن کافران حجتهای جبریانه را مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

قوم می‌گویند که رنج و درد ما درمانی ندارد و این رنجی نیست که دوا بتواند آن را تسکین دهد. سال‌ها به ما نصیحت کردند و هر لحظه بار رنج ما سنگین‌تر شد. اگر درمانی برای این بیماری وجود داشت، حداقل کمی از آن کم می‌شد. همچنین، وقتی که سده (یا سال جدید) می‌رسد، آب در دل نخواهد بود و حتی اگر دریا را هم بنوشیم، دیگر جایی برای تسکین نخواهد بود. در نهایت، این درد و تشنگی هیچگونه تسکینی نمی‌یابد.