نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۶۵ - خلاص یافتن کودکان از مکتب بدین مکر مولانا

مولانا / دفتر سوم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

سجده کردند و بگفتند ای کریم

دور بادا از تو رنجوری و بیم

پس برون جستند سوی خانه‌ها

همچو مرغان در هوای دانه‌ها

مادرانشان خشمگین گشتند و گفت

روز کتاب و شما با لهو جفت

عذر آوردند کای مادر تو بیست

این گناه از ما و از تقصیر نیست

از قضای آسمان استاد ما

گشت رنجور و سقیم و مبتلا

مادران گفتند مکرست و دروغ

صد دروغ آرید بهر طمع دوغ

ما صباح آییم پیش اوستا

تا ببینیم اصل این مکر شما

کودکان گفتند بسم الله روید

بر دروغ و صدق ما واقف شوید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این قطعه شعر، گروهی از کودکان پس از یک سجده و دعا برای معلم خود، به خانه‌هایشان می‌روند. مادرانشان از اینکه آنها به جای درس خواندن در حال بازی و خوشگذرانی هستند، عصبانی می‌شوند و به آنها انتقاد می‌کنند. کودکان به مادرانشان توضیح می‌دهند که این مسئله تقصیر آنها نیست و به وضعیت بیمار معلمشان برمی‌گردد. مادران اما به این توضیحات شک دارند و فکر می‌کنند که کودکان دروغ می‌گویند. در پایان کودکان از مادرانشان می‌خواهند تا به معلم سر بزنند و حقیقت را از نزدیک ببینند.