بخش ۸۲ - بقیهٔ حکایت نابینا و مصحف مولانا
مولانا / دفتر سوم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
مرد مهمان صبرکرد و ناگهان
کشف گشتش حال مشکل در زمان
نیم‌شب آواز قرآن را شنید
جست از خواب آن عجایب را بدید
که ز مصحف کور می‌خواندی درست
گشت بی‌صبر و ازو آن حال جست
گفت آیا ای عجب با چشم کور
چون همی‌خوانی همی‌بینی سطور
آنچ می‌خوانی بر آن افتاده‌ای
دست را بر حرف آن بنهاده‌ای
اصبعت در سیر پیدا می‌کند
که نظر بر حرف داری مستند
گفت ای گشته ز جهل تن جدا
این عجب می‌داری از صنع خدا
من ز حق در خواستم کای مستعان
بر قرائت من حریصم همچو جان
نیستم حافظ مرا نوری بده
در دو دیده وقت خواندن بی‌گره
باز دِه دو دیده‌ام را آن زمان
که بگیرم مصحف و خوانم عیان
آمد از حضرت ندا کای مرد کار
ای به‌هر رنجی به ما اومیدوار
حُسن ظنست و امیدی خوش تورا
که تورا گوید به‌هر دم برتر آ
هر زمان که قصد خواندن باشدت
یا ز مصحفها قرائت بایدت
من در آن دم وا دهم چشم تورا
تا فرو خوانی معظم جوهرا
همچنان کرد و هر آنگاهی که من
وا گشایم مصحف اندر خواندن
آن خبیری که نشد غافل ز کار
آن گرامی پادشاه و کردگار
باز بخشد بینشم آن شاه فرد
در زمان همچون چراغ شب‌نورد
زین سبب نبود ولی را اعتراض
هرچه بستاند فرستد اعتیاض
گر بسوزد باغت انگورت دهد
در میان ماتمی سورت دهد
آن شَلِ بی‌دست را دستی دهد
کان غمها را دل مستی دهد
لا نسلم و اعتراض از ما برفت
چون عوض می‌آید از مفقود زفت
چونک بی آتش مرا گرمی رسد
راضیم گر آتشش ما را کُشد
بی چراغی چون دهد او روشنی
گر چراغت شد چه افغان می‌کنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مرد مهمان در نیمه شب قرآنی را شنید و از خواب بیدار شد. او متوجه شد که شخصی نابینا با دقت قرآن می‌خواند و از او پرسید چگونه می‌تواند با چشم‌های بسته سطور را بخواند. آن شخص توضیح داد که در جستجوی نور الهی است و از خدا خواسته که در زمان خواندن قرآن، بینایی‌اش را برگرداند. ندای الهی به او گفت که هر زمان که بخواهد قرآن بخواند، خدا بینایی‌اش را به او می‌دهد تا بتواند آیات را به وضوح ببیند. در نتیجه، او با ایمان و امید به خدا، از قدرت الهی برای بهره‌برداری از کلام شریعت بهره‌مند شد و از زندگی خود راضی بود، حتی اگر به مشکلات بر بخورد. این داستان نشان‌دهنده امید و ایمان به خدا در برابر سختی‌ها است.