غزل شمارهٔ ۱۰۱۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به خواسته شاعر برای نوشیدن شرابی طلایی و روشن‌گر اشاره دارد که باعث روشنی دل‌ها و افزایش بصیرت می‌شود. شاعر از کوری هشیاران و نیاز به شراب سلطانی سخن می‌گوید تا جسم را به جان نزدیک کند و شب را به سحر تبدیل کند. او به انتقادات بی‌اساس نسبت به مستی و میخوارگی می‌پردازد و تأکید می‌کند که نیکو بودن حال در میکده، به دور از قضاوت‌های بیهوده، مهم است. در نهایت، شاعر از اهمیت لذت بردن از زندگی و تجربه‌های روحانی در کنار مستی و شادی صحبت می‌کند.