نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۰۴۳ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

مرا اقبال خندانید آخر

عنان این سو بگردانید آخر

زمانی مرغ دل بربسته پر بود

بدادش پر و پرانید آخر

زهی باغی که خندانید از فضل

بدان ابری که گریانید آخر

زهی نصرت که مر اسلام را داد

زهی ملکی که استانید آخر

به چوگان وفا یک گوی زرین

در این میدان بغلطانید آخر

کمر بگشاد مریخ و بینداخت

سلح‌ها را بدرانید آخر

بخندد آسمان زیرا زمین را

خدا از خوف برهانید آخر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شادی و پیروزی اشاره دارد. شاعر به برکت‌های خداوند و نصرتی که به اسلام و مردم داده شده، اشاره می‌کند. او از خرسندی و شادی ناشی از این پیروزی‌ها سخن می‌گوید و نمادهای طبیعی مانند باغ و آسمان را به عنوان نشانه‌هایی از خوشحالی و شادابی ذکر می‌کند. در نهایت، خداوند را به خاطر نجات و آرامش زمین ستایش می‌کند.